• بیماری های زنان

•  Tablets: 10 mg
• Injection: 50 mg/5ml 

• جلوگیری از زایمان زودرس

• تزریقی: ابتدا mcg/min 50 انفوزیون وریدی می شود که به تدریج به mcg/min 150-350 افزایش می یابد. از راه تزریق عضلانی با مقدار 10 میلی گرم هر 8-3 ساعت تجویز می شود.
• خوراکی: مقدار 10 میلی گرم 30 دقیقه قبل از اتمام انفوزیون وریدی مصرف می شود که هر 2 ساعت یک بار به مدت 24 ساعت تکرار می شود. سپس 20-10 میلی گرم هر 6-4 ساعت تجویز می شود.

• حساسیت مفرط نسبت به دارو
•  بیماری‌های زمینه‌ای مادر نظیر هیپوولمی، فئوکروموسیتوم و هیپرتانسیون کنترل‌ نشده
• قبل‌ از هفته بیستم حاملگی
•  خونریزی پیش‌ از زایمان
• اکلامپسی
•  مرگ داخل رحمی جنین
•  کوریوآمنیونیت
•  بیماری‌های قلبی مادر
•  هیپرتانسیون ریوی
•  هیپرتیروئیدی مادر
•  دیابت ملیتوس کنترل‌نشده مادر

• عصبی‌ شدن
•  اضطراب
• سردرد
•  اختلالات خلق
•  ضعف
• طپش قلب
• تغییر فشارخون وابسته به دوز
•  تاکیکاردی
•  ادم ریوی
• بثورات جلدی
•  اریتم
• تهوع و استفراغ
• لکوپنی
•  آگرانولوسیتوز
• هیپرگلیسمی
•  هیپوکالمی
• شوک آنافیلاکتیک

• مصرف آتروپین احتمال بروز هیپرتانسیون را افزایش می‌دهد. مصرف همزمان این دو دارو توصیه نمی‌شود. 
• بتابلوکرها (پروپرانولل) اثرات این دارو را مهار می‌نمایند. مصرف همزمان این دو دارو توصیه نمی‌شود. 
• مصرف همزمان این دارو با کورتیکواستروئیدها، باعث تشدید اثرات دیابتوژنیک، ادم ریوی و احتمال مرگ مادر می‌گردد. درصورت بروز ادم ریوی تجویز دارو را قطع نمائید. 
• مصرف همزمان آمین‌های سمپاتومیمتیک باعث تشدید اثرات این دارو می‌گردد. 
• دیازوکساید، سولفات منیزیم و مپریدین اثرات قلبی ـ عروقی این دارو را تشدید می‌نمایند.

گروه B: 
در آزمایشات انجام شده بر روی حیوانات برای جنین خطرساز نبوده است. اما مطالعات کافی در زنان باردار وجود ندارد.

مکانیسم اثر:

اثر توکولیتیک: این دارو یک آگونیست گیرنده بتا‌آدرنرژیک است و بیشتر برروی گیرنده‌های β2 (نظیر عضلات صاف جدار رحم) اثر دارد. تحریک گیرنده‌های β2 انقباض عضلات صاف جدار رحم را مهار می‌نماید.

• نیمه عمر: 1/7 - 2/6  ساعت
• دفع: این دارو به‌ طور عمده از طریق ادرار دفع می‌شود.